Beste bezoeker, het is toegestaan dit verslag voor privé doeleinden te gebruiken.
Het is echter niet toegestaan dit verslag of delen daarvan te kopieëren, en op een andere internetsite
ter beschikking te stellen en/of openbaar te maken dmv druk, fotokopie zonder voorafgaande
schriftelijke toestemming van mij. Voor vragen, bijv. over links, kun je me altijd emailen.

Verslag Voor galg en rad - Patrick Penningtons laatste schooljaar.

Boekverslag 31-10-'93. Gemaakt door Walter ter Maten, Son en Breugel.

Auteur:	K.M. Peyton (Vr.)
Titel:	Voor galg en rad - Patrick Penningtons laatste schooljaar -.
Uitgeverij:	Em. Querido's Uitgeverij B.V. A'dam, 1981.
Aantal pagina's:	170.
Oorspronkelijke titel:	Pennington's Seventeenth Summer, 1979.

Ander werk (vertaald):

Jonathan laat je niet kisten, 1978.
Maak een vuist als je geen hand hebt, 1979.
Schoener in de mist, 1980.
Jonathan, wat zag je in die zomernacht?, 1980.
Achter slot en grendel - Patrick Penningtons eerste concert, 1981.

Samenvatting.

Patrick Pennington, alias Penn, is zestien jaar en maakt liever muziek dan dat hij naar de middelbare school gaat (Het Bijennest). Daar heeft hij de grootste moeite zich staande te houden. Hij zit in de eindexamenklas. Hij is slim genoeg, maar hij heeft een grote hekel aan school en de leraren. De meeste leraren zien niets in hem, maar de gymleraar (Mr. Matthews) en de muziekleraar (Mr. Toontje Crocker) zijn minder negatief: Penn is goed in voetballen en wedstrijdzwemmen, maar hij kan ook goed pianospelen. Zijn pianospel is zo goed dat hij grote kansen maakt op een komend pianistenconcours van het Northendmuziekfestival deze zomer. Op één van zijn rapporten heeft de muziekleraar bij muziek de opmerking geplaatst: 'moge God deze jongen vergeven voor het misbruiken van zo'n zeldzaam talent'. De gymleraar had geschreven: 'Uitstekend!'. Bij de andere vakken stond echter: 'slecht', 'redelijk', 'kon beter' en bij wiskunde stond: 'lui, maar heeft wel aanleg'.
Penn is negentig kilo en heeft lang haar: hij ziet er gewoon heel anders uit dan andere leerlingen en wil dit, bijv. door zijn voorkeur van lang haar, ook volhouden. De leraren vinden hem een onruststoker. Penn vaart het liefst op een oude zeilboot, de Mathilda, samen met zijn vriend Bates. Ze gaan dan meestal vissen en hebben een krat bier bij zich. Pianospelen vindt hij ook wel leuk, als hij maar zelf mag kiezen wat hij kan spelen. Hij is verliefd op Sylvia, die op de concurrerende school zit. Zij voelt uiteindelijk ook wel iets voor hem. Zij heeft groene ogen en slanke dijen... Zij is volmaakt in zijn ogen en heel anders dan alle andere meisjes die hij kent.

Andere belangrijke personen:

Smeeton, zijn aardsvijand, een medeleerling, lichtgebouwd, scherpzinnig, glad en gemeen.
Bates, zijn vriend, maar een lafaard, kan voor geen meter liegen, maar kan goed zingen als hij bier op heeft.
'De Pipo' (Mr. Marsh), de klasseleraar, die o.a. bij beoordeling en vlijt schreef: uitermate onbevredigend. Hij zei: Pennington zal nooit, ik herhaal nooit, op sympathie van mijn kant hoeven te rekenen.
Penn's moeder, een Ierse, erg driftig, werkt hard in een broekenfabriek maar geeft het grootste deel van haar loon uit aan gokken. Ze is luidruchtig, ruzie zoekend en behandelt Penn onberekenbaar: soms toegeeflijk, soms onverschillig, soms zeer onrechtvaardig. Alleen echter door haar blijft Penn op school.
Penn's vader, daar heeft Penn een beter kontakt mee. Zijn vader is trots dat hij voetbalt in het schoolelftal.
Agent Mitchell denkt dat hij heel belangrijk werk doet. Hij voert echter het liefst de eendjes. In het laatste deel van het boek ontmoet Penn hem regelmatig, door zijn streken. Penn verdient dan eigenlijk 3 maanden strafkamp (Oakhall).

Enkele gebeurtenissen:

Halverwege het boek is er de zwemwedstrijd om de wisselbeker tegen het Noorderparkcollege. Er is een spannend gevecht tussen Penn en zijn tegenstander Peterson. Uiteindelijk wint Penn. De Pipo is daar niet mee in zijn sas: hij is gewoon tegen Penn. Maar de school heeft gewonnen en dat is heel belangrijk.
Op het einde van het boek, als hij op school nog wat mag spelen op de piano en waarbij De Pipo ook aanwezig is, speelt hij een liedje, dat De Pipo niet kan uitstaan: het is door Mr. Crocker ooit als een kerstliedje geïntroduceerd (Tannenbaum), maar het is op de melodie van een communistsch strijdlied.

Illustraties:

Het boek heeft geen illustraties. Op de kaft staat een afbeelding van Penn, compleet met rode, wapperende haren tegen een wilde achtergrond.

Als je dit boekverslag gebruikt stel ik het zeer op prijs als je dit even laat weten door middel van een emailtje. Voor dit verslag is een 8,2 gehaald in HAVO 1.

Terug naar Boekverslagen-Homepage.