Beste bezoeker, het is toegestaan dit verslag voor privé doeleinden te gebruiken.
Het is echter niet toegestaan dit verslag of delen daarvan te kopieëren, en op een andere internetsite
ter beschikking te stellen en/of openbaar te maken dmv druk, fotokopie zonder voorafgaande
schriftelijke toestemming van mij. Voor vragen, bijv. over links, kun je me altijd emailen.
Statestieken

Verslag Huilen tegen de maan

Boekverslag 23-10-1994. Gemaakt door Walter ter Maten, Son en Breugel.


Auteur: Gillian Cross (vr.)
Titel: Huilen tegen de maan (Vertaald; oorspr. titel: Wolf).
Uitgeverij: Elzenga-Uitgeverij Zwijsen Algemeen B.V., 1992.
Aantal pagina's: 163.
Genre: Thriller.
Omslagillustrator: Wouter Olaerts.

Ander werk:

Samenvatting:

Hoofdpersoon is de bijna 14 jarige Cassy (Caitlin in het Iers) Phelan die bij haar oma Nan woont aan de rand van Londen in White City. Een plotseling bezoek bij Nan doet deze besluiten om Cassy naar haar moeder Goldie (Susan) in Clapham in Londen te sturen. Goldie woont in een kraakpand samen met Lyall Cornelius en diens zoon Robert. Samen beheren ze het 'bedrijf' Maankijker dat op scholen projectjes organiseert om kinderen tot betere acteer-, schrijf- en denkprestaties te brengen. Goldie leeft gescheiden van haar man Mick Phelan (Michael), een voortvluchtige IRA activist. Zijn bijnaam is "De Bommenwerper van Cray Hill". Nan steunt Mick in zijn activiteiten, maar wel onder dwang. Feitelijk moet Cassy kneedbommateriaal naar Mick brengen, die af en toe naar Goldie komt.
Goldie heeft Cassy in het verleden naar haar grootmoeder gestuurd om daar op te groeien. Het was daar beter dan in een kraakpand. De activiteiten van Mick zijn veel te gevaarlijk. Soms komt Mick in de buurt. Lyall en Robert moeten niets van hem weten. Zij denken dat hij ingehuurd is door de beheerder van het huis. De contacten tussen Goldie en Mick gebeuren altijd in het geheim. Cassy moet van Nan voor onbepaalde tijd bij Goldie blijven.
De groep is bezig met een nieuw project dat over wolven gaat. Goldie heeft dit voorgesteld, maar niet hoe ze op het idee gekomen is. Tijdens een bezoek aan de dierentuin vertelt Goldie tegen Cassy dat zij vroeger met Mick en Cassy altijd naar de wolven gingen kijken, omdat Mick erg op ze gesteld was. Wolven zijn eenlingen die hun eigen weg kunnen gaan, maar ook vaak samen werken. Ze zijn moedig en slim en verdedigen hun eigen territorium. Micks huidige activiteiten geven hem een soort wolf gedrag: opkomen voor zijn eigen idealen, alleen zijn en je eigen weg gaan. Cassy kan zich haar vader niet meer herinneren. Ze heeft alleen een oud fotootje. Over Mick wordt weinig gesproken. Alleen een speciaal klopsignaal komt haar bekend voor. Ze hoort het bij de groep, maar heeft het bij Nan ook gehoord.
Cassy vindt het leven in het kraakpand in het begin maar niks. Ze wil graag terug naar Nan. In haar dromen (tussen de hoofdstukken in) komt dit ook naar voren. Deze gaan steeds over Roodkapje die naar haar grootmoeder gaat, maar uiteindelijk het pakje bij de wolf brengt.
Een vreemde hinkende man loopt 's nachts rond de bus van de groep: de Maankijkerbus. Cassy gaat er naar toe en vindt een briefje gericht aan Caitlin Phelan. De dreigende brief begint met: "Lief Roodkapje" en eindigt met: "De groeten van de Boze Wolf". Het kneedbomspul in nog niet overhandigd en het moet snel gebeuren ook. De afspraak wordt gemaakt bij Nan.
De Maankijker-groep gebruikt ondertussen het kneedbom-materiaal bij wolvenmaskers voor opvoeringen, zonder te weten hoe gevaarlijk het spul is. Hierna gaat Cassy met het kneedbommenspul terug naar Nan. Goldie vindt later het briefje. Omdat ze het gevaarlijk voor Cassy vindt belt ze de politie. Mick is te ver gegaan in het nastreven van zijn idealen. Iedereen wordt door hem gebruikt. Hij wordt bij Nan gearresteerd.

Vijf kenmerken van de hoofdpersoon:

Cassy is een echte dromer, iedere keer als ze naar bed gaat in het boek droomt ze een droom verder die door heel het boek heen loopt.
Cassy past zich snel aan haar omgeving en de mensen aan. Ze gaat bijvoorbeeld heel normaal om met de omgeving en de mensen daar. Het bevalt haar gelijk goed in het kraakpand en ze kan ook goed met de 'vreemde' mensen daar opschieten.
Ze is erg zelfstandig voor haar leeftijd, ze durft ook veel in haar ééntje te ondernemen waardoor ze veel bereikt. Op het eind van het boek staat ze zelfs te onderhandelen onder bedreiging van een pistool.
Cassy accepteert de meeste dingen snel zoals ze plotseling op de trein naar haar moeder wordt gezet (Ik zou dit niet accepteren), wat er moedig van haar is omdat haar moeder vaak moeilijk te vinden is omdat ze veel verhuist zonder dit te melden.
Ze is wel eigenwijs, want als ze een doel voor ogen heeft gaat ze hier ook recht op af en is ze er moeilijk vanaf te brengen. Een voorbeeld uit het boek hiervan is als ze op het laatst weer terug gaat naar Nan gaat en Goldie haar niet van het idee weet af te brengen.


Voor dit verslag is een 8- gehaald in HAVO 2. Als je dit boekverslag gebruikt stel ik het zeer op prijs als je dit even laat weten door middel van een emailtje.



Terug naar Boekverslagen-Homepage.