China 99 : Reisperikelen
In vet rood mijn reisschema per trein : Wuhan naar Xi'an moest helaas per vliegtuig, waarom : dat ga ik op deze pagina vertellen
Welk reisbureau had ik gekozen en waarom ?
Kuoni was het enigste reisbureau dat voor mij precies bood wat ik zocht : Je hele reis kon je zelf d.m.v. modules samenstellen, inklusief treinreizen en afhalen / brengen van en naar het station tot in de treinwagon. Vooral dit laatste was zeer handig : kom je als Westerling alleen op een heel druk Chinees station en zoek dan maar eens je trein op het goede perron, terwijl je loopt te slepen met bagage en wordt besprongen door allerlei hulpvaardige (?) omstanders, en dat alles bij temperaturen ruim boven de 30°C en een hele hoge luchtvochtigheid.
Via het internet had ik opgezocht wat ik wilde en vervolgens heb ik uitsluitend per e-mail met Kuoni gecommuniceerd. En dat alles inklusief een fraaie reistas en een niet helemaal up-to-date reishandboek van Odyssee, maar daar kan Kuoni niets aan doen : China verandert zo snel dat kan geen reishandboek bijhouden !!
Odyssee is weer eens wat anders dan die door een USA bril geschreven Lonely Planet reisgidsen.
N.B. Vanaf 9 december 2005 heeft Special Traffic haar naam gewijzigd in Kuoni:
http://www.kuoni.nl
Kuoni is door de Nederlandse reisbranche uitgeroepen tot beste specialistische reisorganisator, beste organisatie voor reizen naar Noord-Amerika, Azië en Australië in 2005
Hoe ben ik in China beland ?
In 1993 ben ik met de trein vanuit Moscow via Mantsjoerije naar Beijing gereisd. Deze keer iets minder avontuurlijk, gewoon met de KLM. Met de KLM kun je heen naar Shanghai en terug vanaf Beijing of andersom. Precies wat ik wilde !
Vergeet echter nooit om je terugvlucht te herbevestigen.
Rangen en standen bij de Chinese NS
In 1949 werden de eerste, tweede en derde klassen afgeschaft.
Na de culturele revolutie werd er toch weer enig verschil geintroduceerd :
hardseater : alleen banken met harde zittingen
softseater : even raden.........
hardsleeper : een bed met een harde ondergrond
softsleeper : zie bijgaande foto : mijn Special Traffic tas (met China Daily) op mijn bed
Een softsleeper heeft de volgende exclusieve eigenschappen :
duurste klasse, maar voor ons Westerlingen valt dit reuze mee
schoon bed met echte lakens en een handdoek
een samovar (thermoskan) met heet water
een bloemetje en gordijntjes met de complimenten van de Chinese NS
onder het tafeltje een knop waarmee die eeuwige muziek zeer zacht gezet kan worden
regelbare airco
in het softsleeper rijtuig is altijd 1 Westers toilet aanwezig
Elke wagon heeft in pricipe een eigen conducteur (m/v), zeker bij de softsleeper.
Voordat de trein vertrekt, word je kaartje in de wagon omgeruild voor iets plasticsachtig, vlak voor aankomst wordt het plastic weer omgeruild voor het kaartje. Over het waarom kun je, als Nederlander, heerlijk filosoferen........
Tijdens mijn reis in 1993 door China had ik prima gegeten in de restauratie. Nu werd dit door iedere Chinese medereiziger afgeraden : niet geschikt voor Westerse magen. Een wandelingetje door de restauratie wagon verminderde mijn eetlust inderdaad en dus heb ik moeten overleven met liga's, bananen etc en had dus nu geen instantsoepen e.d. bij me : DOM, DOM, DOM. De samovar heeft immers een grote hoeveelheid kokend water onder handbereik !!
Hoe lang duurt zo'n treinreis met alleen liga's en bananen ?
Ik was geboekt op de volgende treinen :
( 1Yuan = ca dfl 0,25)
|
Traject |
Trein # |
Vertrek |
Aankomst |
Reisuren |
Prijs [Y] |
|
Shanghai - Wuhan |
TN 423 |
10:22h |
07:10h |
21 |
411 |
|
Wuhan - Xi'an |
TN 84 |
06:13h |
21:19hh |
15 |
300 |
|
Xi'an - Beijing |
TN 42 |
17:02h |
07:20h |
14 |
417 |
Voor het vliegtuig van Wuhan naar Xi'an moest ik Y368 bijbetalen.
Een metro kaartje in Beijing kost (ongeacht de afstand) slechts Y2.
Kun je, net als in Nederland, aan een loket een kaartje kopen ?
Zet dat maar uit je hoofd, zeker voor de softsleeper rijtuigen!
Chinese treinen zijn altijd vol, want iedereen moet met de trein, wegens een gebrek aan 'rijkswegen' tussen de grote steden. Mij werd uitgelegd dat dit bewust werd gedaan : iedere Chinees een autootje zou rampzalig zijn. Nu al kun je bijna niet meer fietsen in Beijing t.g.v. het drukke chaotische lokale verkeer.
Ik had inderdaad een dag gepland om te gaan fietsen : forget it! Die tijd is definitief voorbij.
Valt er wat te praten in de softsleeper ?
Ja, ongelofelijk veel !
In de (dure) softsleeper reist gegarandeerd iemand mee die graag weer eens zijn / haar Engels op peil wil houden bijv. als vertaler, en geef ze eens ongelijk!
Als je geluk hebt, net als ik, reis je naar Wuhan samen met 2 universiteitsmedewerkers die ook eens iets over zich zelf vertellen. Maar toch hadden ook zij geen idee hoe wij nu leefden. Ook zij konden zich absoluut niet voorstellen dat je in een eigen huis woont met meerdere kamers en een eigen tuin, met voor de deur een auto en een fiets bovendien voor ieder gezinslid.
Bijna iedereen die met je praat, wil met je op de foto.
Toen ik mijn softsleepertas foto nam. keek men heel vreemd. Chinezen, maar ook Japanners, gaan altijd pal vóór de bezienswaardigheid staan en staan dus altijd centraal op hun eigen foto's.
Wil jij eindelijk een foto nemen, denken zij dat je, terwijl je door de lens kijkt, de belichting test en gaan er nog vlug even voor staan, want zij zijn toch altijd eerder klaar dan jij. Behalve als de hele groep één voor één moet poseren of alle familieleden apart..... grr grr
Waar ging het mis?
In Wuhan stap ik 's morgens vroeg uit de trein en ontdek dat het inderdaad al 36°C is, minimaal......
Niemand op het perron om mij op te halen, hm. Dus langzaam met de stroom mee naar de uitgang, waar weer alle kaartjes zorgvuldig worden gekontroleerd. Nauwelijks gegeten, niet gewassen en dan die hitte : mijn kleren voelden aan als nat en warm karton. Mijn paspoort-op-het-lichaam was helemaal doorweekt!
Gelukkig stond daar dan toch Jerry. Met Jerry klikte het meteen bijzonder goed : hij had het steeds over 'Filip' en over 'Citron', na even had ik door dat Wuhan een grote Philips èn Citroën fabriek bezat. Ik werd gepromoveerd tot 'Friend of Wuhan' op vertoon van mijn business card en het feit dat ik een tevreden Citroën rijder ben. Bovendien wist Jerry ook veel van de geschiedenis van China en dus kon het niet meer stuk, want :
toen ik vlak voor vertrek van de trein eens informeerde over het hoe en wat, zei Jerry achteloos ' no trains to Xi'an'. Althans niet de komende dagen. Ik was al geboekt in een nachttrein over twee dagen en mijn hotel in Xi'an was al gedeeltelijk geannuleerd.
Dankzij mijn status als 'Friend of Wuhan' ging Jerry met zijn GSM aan de slag en ging ook even langs de 'office' met als onvergetelijke afscheidszin 'prepare for the worst', want ik wilde met het vliegtuig naar Xi'an.
Waarschijnlijk dankzij het feit dat alles centraal wordt geregeld, lukte het Jerry om mij de volgende dag op de eerste vlucht naar Xi'an te krijgen : 'lucky, not easy'
Via een lege Autobahn bereikten wij het nieuwe (golfplaten) vliegveld van Wuhan. Bij de gate hing weliswaar een bordje 'Destination Xi'an', maar iedereen zat bij het bordje 'Destination Beijing'
. Xi'an ?
Yes, Yes.
Beijing ?
Xi'an !
Vol vertrouwen het, slechts voor 25% gevulde vliegtuig in en inderdaad we gingen naar Xi'an. Tijdens de vlucht weer die muziek, terwijl we over prachtige bergen vlogen.....
In Xi'an aangekomen moesten we in het vliegtuig blijven wachten tot ook het vliegtuig uit Beijing gearriveerd was : weer heerlijk filosoferen waarom..
Bij de luggage claim stond iedereen bij de band met de juiste naam, alleen de koffers wisten dit niet. Bij de uitgang stond Anita mij op te wachten.
Tijdens de autorit naar Xi'an werd al verteld dat zij niet aan een softsleeper kaartje naar Beijing kon komen. Een groep uit Beijing had de hele trein overgenomen. Maar niet getreurd, er gingen meerdere treinen per dag naar Beijing, so don't worry, deed ik ook absoluut niet, maar zij wel.
Diverse keren werd ik de komende dagen gebeld met de melding " no ticket available, but don't worry'. Uiteindelijk was ik toch weer geboekt op de oorspronkelijk gereserveerde trein (!), maar het kaartje moest nog wel, vlak voor vertrek, op het station worden opgehaald. Anita werd onderweg steeds zenuwachtiger, in de softsleeper wachtkamer lag bij een loket inderdaad mijn kaartje.
In de softsleeper wagon was ik de enigste Westerling, de rest was duidelijk één groep. Men had de indruk dat ik zeer belangrijk was, zo helemaal alleen. Beetje rust, want ik hoefde alleen maar wat standaard vragen te beantwoorden. Maar niet verteld dat ik 'Friend of Wuhan' was.......
In Beijing bleek het reizen met de metro veel sneller dan met een taxi. Een taxi naar het centrum staat meer stil of stort zich op goed geluk in het gewoel, soms tegen de rijrichting in, en half op de stoep.
Ook hier weer een lege Autobahn naar het vliegveld, evenwijdig aan een andere weg : verschil moet er zijn tenslotte.
Gelukkig sta je dan net bij de goede uitgang in de overvolle wachtruimte voor de volgeboekte vlucht naar Amsterdam, terwijl je koffers al doorgelabeld zijn naar Eindhoven, blijft spannend, maar het ging wonderwel goed.
Zeer tevreden stap je dan als een van de eersten in het vliegtuig en ontdek bij de ingang dat er slechts 3 zeer recente exemplaren liggen van je vertrouwde Volkskrant en jij bent de eerste..........Zeer voldaan laat je je naar huis vervoeren!
Dag China Daily , helaas zit mijn reis er weer op. Tot een volgende keer ???
top
