China 99 : Wuhan
Intro
Waarom wilde ik naar Wuhan ? Heel simpel : Wuhan ligt halverwege Shanghai en Xi'an.
Wat ik niet wist was dat in de zomer Wuhan bekend staat als de oven van de Jangste. Het kan er bloedheet zijn met temperaturen ruim boven de 35°C. Toen ik er was, was het inderdaad zeer heet, het was er niet om uit te houden, voor mij althans.......
Ik had ooit iets over Wuchang gelezen en dat bleek bijna hetzelfde te zijn : Wuhan is in 1957 ontstaan. De steden Wuchang, Hanyang en Hankou werden in 1957 samengevoegd tot Wuhan.
Wat wist ik van Wuchang : in 1911 was Sun Yat Sen hier begonnen met zijn 'revolutie' tegen de Qing dynastie. Pas nu begreep ik dat het eigenlijk per ongeluk was : een bomontploffing in Wuchan was de onverwachte aanleiding. Men had de keus tussen vluchten en mogelijk uiteindelijk gevangen genomen worden of de al geplande revolutie wat vroeger op te starten. De keus was blijkbaar niet moeilijk.
Hankou was na de eerste opium oorlog (zie Shanghai_intro), volgens het verdrag van Nanjing uit 1842, aangewezen als concessie gebied. Een incident op een Westers schip in Guangzhou werd de aanleiding voor de tweede opium oorlog, die duurde van 1856 - 1860. Volgens het verdrag van Tianjin werden de concessies in Hankou flink vergroot voor achtereenvolgens de Britten (1861), Duitsers (1895), Russen en Fransen (1896) en in 1898 kwamen daar dan ook nog de Japanners bij. Het is nu niet meer voor te stellen, maar zo ging dat toen. Net als in Shanghai staan ook nu nog in Hankou enkele koloniale gebouwen.
In 1923 werd in Hankou de eerste industriële staking gehouden, waarschijnlijk al mede georganiseerd door Mao, want die stichtte hier al in 1927 een school voor revolutionairen.
Toen de Guomindang op de vlucht werd gejaagd door de Japanners, vestigden zij in 1937 hun hoofdkwartier in Hankou.Vandaar dat in dit gebied vlak voor, tijdens en na WOII zware gevechten zijn geleverd tussen de Guomindang en het Rode Leger enerzijds en samen of apart tegen de Japanners. In 1949 was dit gebied een van de laatste streken op het vasteland van China die nog in handen waren van de Guomindang.
Reisverslag
In Wuchang logeerde ik in het Marshall hotel, dat voor mijn gevoel geheel door vrouwen werd gerund. Alleen in de hal zat aan een groot bureau een (of de) Chef, die heel de dag de dames in de gaten hield ??
Tot mijn verbazing was ik de enigste Westerling. Vanuit allerlei folders (en internet) had ik begrepen dat dit hotel gebruikt werd als slot van de Yangtse cruise vanuit Chongqing, waarbij een groot aantal Yangtse kloven worden bewonderd.
De communicatie in het hotel, althans aan de balie, verliep heel apart : als ik iets vroeg herhaalden verschillende dames in hun Engels wat ik had gezegd. Samen kwamen we er dus wel uit. Het eten was prima, alleen zat ik natuurlijk even te worstelen met de stokjes en ja hoor, ergens in de la van de bar lag een Westers bestek. De volgende morgen aan het ontbijt lag dit bestek (ik herkende het weer meteen aan de kromme vork) al weer keurig op mij te wachten. Mijn laatste diner verliep wat problematisch : de hele zaal zat vol en ik had geen zin om ergens bij aan te schuiven, want het ging er nogal aan toe.. En dus werd er voor mij in een aparte kamer een heel buffet gedekt met allerlei lekkere hapjes.
Ik ontdekte zelfs in het hotel een zwembad, waar niemand zwom, maar wel 3 baddames aan wezig waren. Ben dus niet gaan zwemmen.
Wat ik dus niet heb begrepen was : ik had kamer nummer 8707 op de 7e verdieping. Op andere verdiepingen klopte het soms wel, daar kun je dus weer heerlijk de tijd mee doorkomen, want ik ben nauwelijks buiten het hotel geweest om te wandelen : het was buiten voor mij echt niet te harden! Veel te heet !!
Gelukkig had Jerry voor mij iets speciaals uitgezocht met airco, want ik was tenslotte 'Friend of Wuhan' (zie reisperikelen)
Natuurlijk wist ik dat Mao ooit in de Yangtse had gezwommen (aldus de beroemde propaganda foto), maar ik wist niet dat dat hier in Wuchang was geweest.
Nergens had ik ooit gelezen dat Mao "iedere" zomer naar Wuchang kwam, omdat het hier dan zo koel was, aldus Jerry met een lachje........ Jerry had voor mij geregeld dat ik samen met hem het zomerhuis van Mao mocht bezoeken ! Ik ben Jerry hiervoor eeuwig dankbaar, want ik wist absoluut niet dat dit hier was en dat je het kon bezoeken. Geen moeite was Jerry te veel om het mij hier in Wuchang naar de zin te maken. En dan nog dat vliegtuig naar Xi'an........(zie reisperikelen)
's Morgens vroeg om 7:00h gingen we al op stap. Tot mijn verbazing reed de chauffeur naar een militair complex, waar Jerry overal zijn kennissen had, want we zijn ettelijke slagbomen gepasseerd. Bij iedere slagboom stond een (wat ik maar noem) robot soldaat, die met voorgeprogrammeerde bewegingen zijn handelingen uitvoerde. Jerry liet niet los, wat er hier nog meer was, behalve dan dat zomerhuis van Mao. Hij liet alleen los, dat hier nog steeds hoge bobo's uit Beijing kwamen om te ontspannen. Het zomerhuis van Mao is, aldus Jerry, gesloten geweest tot 1992 (?). Men weet niet wat er mee te doen en dus is alles nog in de oude staat.
Toen we uitstapten besloeg mijn bril en mocht ik van Jerry toch vlug één foto maken van de ingang en dat viel dus niet mee. Binnen mocht je uiteraard geen foto's maken. (toen we weer buiten stonden heb ik nog één foto kunnen maken, die met ons busje erop).
Binnengekomen ging je terug in de tijd, zo naar het begin van de jaren zestig.
Van alles was er te zien : de ontvangstkamer voor buitenlandse gasten, met de banken in een half hoefijzer voor de foto. Diverse grotere vergaderzalen, maar ook de privé vertrekken van Mao.
Ik heb in de eetstoel van Mao gezeten en ook even op zijn super kingsize bed.
Volgens Jerry is het boek van Mao's lijfarts (Dr. Li) niet geliefd in China. Het boek is vooral bekend geworden door de verhalen over de sexuele uitspattingen van Mao : de man was, volgens Li, onverzadigbaar. Ik moet zeggen (ik heb het boek ooit ook gekocht), het komt allemaal niet voor te stellen over, maar ik heb in mijn leven nog nooit zo'n super kingsize bed gezien. Voor een gemiddeld toch wel kleinere Chinees wel wat erg groot.
In Mao's zitkamer een enorm groot houten Gründig radiokombinatie uit de zestiger jaren : nog helemaal kompleet en in zeer goede staat. Volgens Jerry een geschenk van Ulbricht uit de DDR : ongelofelijk dat Ulbricht in de zestiger jaren een kapitalistisch westers cadeau aan Mao heeft gegeven. Alleen wist niemand hoe het werkte, want alles was natuurlijk in het Duits en stel je voor dat het kapot zou gaan. Mao was bekend om zijn driftbuien.
Ook leuk was dat overal foto's van Mao hingen in het meubilair wat er nog stond. Ook zijn beroemde badjas hing er nog van zijn zwemtocht in de Jangtse.
Via de primitieve badkamer (Mao waste zich toch nauwelijks, zijn gebit schijnt een ramp te zijn geweest) en een piepklein keukentje (Mao kookte echt nooit zelf) door een gang met een speciale amandelhouten vloer : vond Mao lekker ruiken, vandaar.
Uiteindelijk belandden we naast een 'Sportfondsenbad', wat dus Mao's privé zwembad was. Op de bodem allemaal spiegels in verschillende hoeken. Mao kon dus altijd in de gaten worden gehouden. Het verhaal gaat dat als Mao in het zwembad sprong, er ook twee lijfwachten, met het gezicht naar Mao, meesprongen.
Een paar uur heb ik daar rondgelopen en pas toen viel mij op dat het er heerlijk koel was en toch heb ik nergens een airco ontdekt, vergeten te vragen hoe dat nu kon.
Buiten een stukje gelopen, langs een soort theetuin en toen een klein stukje langs het meer, waar je rechts het zwemhuisje van Mao kon zien liggen. Volgens Jerry is onder water een heel hekwerk aangebracht en waren er kikvorsmannen in het water als Mao ging zwemmen : ik weet niet of ik dit allemaal moet geloven... Maar inderdaad, mensen als Mao waren zeer paranoïde.
Erna bezochten we nog het Provinciaal Museum. In 1978 werden 7000 voorwerpen opgegraven uit de tombe van Markies Yi van Zeng (433BC), uit de periode van de Strijdende Staten (475-221 BC) Wat werd er allemaal gevonden : bronzen voorwerpen, wapens, jade en, heel uniek, een meer dan levensgroot klokkenspel met 65 verschillende klokken. Elke klok heeft twee tonen, afhankelijk hoe men er tegenaan slaat (meestal met het eind van een lange stok). Op elke klok is de naam van de toon gegraveerd. De zwaarste klok weegt 200kg en is 1.5m hoog. In het museum is ook de oudst opgegraven kraanvogel te bewonderen.
En toe plotseling werd ik door een 'suppoost' opgejaagd, naar een zaal, waar Jerry al op me zat te wachten. Op een duplikaat van het klokkenspel werd een concert gegeven, heel aparte muziek : het klokkenspel werd bespeeld door 7 personen in kleding van toen en toen weigerde mijn fototoestel, het was nog steeds beslagen.
Halverwege de middag werd ik geheel verzadigd teruggebracht naar het hotel, en toen begon onderweg "het vliegtuig naar Xi'an verhaal" (zie reisperikelen)
Wat heb ik bijvoorbeeld niet gezien :
En toen op weg naar Xi'an !!
top
